ماده‌ای که آینده فولاد را تغییر می‌دهد؛ منیزیت استراتژیک شد

به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»،  

در ساختار رقابتی صنعت فولاد جهان، مدیریت مواد نسوز دیگر فقط بخشی از هزینه‌های نگهداری و تعمیرات نیست. این حوزه اکنون به ابزاری راهبردی برای خلق ارزش، افزایش بهره‌وری و کاهش قیمت تمام‌شده تبدیل شده است.

گذار به سمت فولاد سبز و افزایش استفاده از کوره‌های قوس الکتریکی نیز اهمیت مواد نسوز را بیشتر کرده‌اند. زیرا در این کوره‌ها، جداره‌های نسوز تحت تنش‌های شدید حرارتی، شیمیایی و مکانیکی قرار می‌گیرند.

در این میان، منیزیت و مشتقات آن جایگاه ویژه‌ای دارند. منیزیای ذوب‌شده و منیزیای کلسینه، دو ماده اصلی برای افزایش پایداری خطوط تولید فولاد محسوب می‌شوند.

بنابراین، نحوه تأمین و مصرف این مواد می‌تواند بر عمر تجهیزات، توقفات تولید و هزینه نهایی فولاد اثر مستقیم بگذارد.

برای تصمیم‌گیران و مدیران مجتمع‌های فولادی، چهار راهبرد اصلی در این زمینه قابل طرح است.

1. گذار از تأمین واکنشی به مهندسی هم‌زمان سرباره و نسوز

   نخستین راهبرد، تغییر رویکرد از «تأمین واکنشی» به «مهندسی هم‌زمان سرباره و نسوز» است.

   در روش سنتی، شرکت پس از فرسایش یا تخریب نسوز برای تعویض آن اقدام می‌کند. اما در رویکرد جدید، ترکیب سرباره از ابتدا مدیریت می‌شود.

   تزریق مستمر مواد تنظیم‌کننده، مانند آهک دولومیتی یا منیزیای فعال، یکی از ابزارهای این مدیریت است.

   این مواد باید اشباع اکسید منیزیم یا MgO در سرباره کوره قوس و پاتیل را در محدوده ۸ تا ۱۰ درصد حفظ کنند.

   حفظ این محدوده، نرخ انحلال شیمیایی آجرهای خط سرباره را کاهش می‌دهد. در نتیجه، فرسایش نسوز نیز کمتر می‌شود.

   براساس داده‌های ارائه‌شده، این اقدام می‌تواند عمر کمپین نسوز را بین ۳۵ تا ۵۰ درصد افزایش دهد.

   همچنین، هزینه نسوز به‌ازای هر تن فولاد کاهش پیدا می‌کند.

   بنابراین، مدیریت سرباره فقط یک اقدام فنی نیست. این موضوع مستقیماً بر هزینه کل مالکیت یا TCO اثر می‌گذارد.

2. بهینه‌سازی سبد مصرف مواد نسوز

   دومین راهبرد، استفاده هدفمند از انواع منیزیا در بخش‌های مختلف کوره است.

   منیزیای ذوب‌شده یا FM خلوص بالایی دارد. همچنین، کریستال‌های درشت آن مقاومت مناسبی در برابر تنش‌های شدید ایجاد می‌کنند.

   با این حال، استفاده از این ماده در تمام بخش‌های کوره از نظر اقتصادی منطقی نیست.

   منیزیای ذوب‌شده با خلوص بیشتر از ۹۸ درصد باید در مناطق بحرانی مصرف شود.

   خط سرباره و نقطه برخورد قوس از مهم‌ترین این مناطق هستند.

   در مقابل، می‌توان در بخش‌های کم‌تنش‌تر از منیزیای کلسینه یا DBM باکیفیت استفاده کرد.

   کف کوره و دیواره‌های میانی از جمله این بخش‌ها هستند.

   این تقسیم‌بندی، از مصرف بیش از حد مواد گران‌قیمت جلوگیری می‌کند.

   در نتیجه، شرکت می‌تواند بدون کاهش ایمنی و پایداری، هزینه مواد نسوز را کنترل کند.

3. پیاده‌سازی اتحادهای استراتژیک و سورسینگ ترکیبی: با توجه به تمرکز شدید عرضه منیزیا در چین (حدود ۶۸% تولید جهانی) و نوسانات ژئوپلیتیک، تکیه بر یک منبع تامین، ریسک بالایی دارد. الگوبرداری از رهبران جهانی مانند ArcelorMittal و POSCO از طریق انعقاد قراردادهای بلندمدت فرمول‌دار با تولیدکنندگان سنگ معدن باکیفیت در ترکیه و برزیل، به همراه ایجاد قراردادهای پرداخت بر اساس عملکرد با سازندگان نسوز، قدرت چانه‌زنی در زنجیره تامین را تضمین می‌کند.

4. استقرار اقتصاد چرخشی و بازیابی نسوز: تاسیس واحد بازیابی و فرآوری آجرهای منیزیتی-کربنی مصرف‌شده و جایگزینی ۱۵% تا ۲۵% از دانه‌های تازه با مواد بازیافتی گرید بالا، علاوه بر کاهش ۱۲% تا ۱۸% هزینه‌های مواد اولیه، ردپای کربن زنجیره تامین نسوز را بیش از ۶۰% کاهش می‌دهد و شرکت را برای استانداردهای سخت‌گیرانه مالیات کربنی آماده می‌سازد.

تحلیل شاخص «هزینه نسوز به ازای هر تن فولاد»

در یک مجتمع فولادسازی مدرن با مسیر DRI-EAF، مصرف استاندارد نسوز بین ۱۰ تا ۱۵ کیلوگرم به ازای هر تن فولاد تولیدی است که هزینه‌ای بالغ بر ۸ تا ۱۴ دلار بر تن را تحمیل می‌کند.

در دیدگاه استراتژیک مدیریت هزینه کل مالکیت، خرید آجرهای ارزان‌تر بر پایه DBM برای خط سرباره، خطای محاسباتی بزرگی است. کاهش ۲۰ درصدی قیمت خرید آجر، در عمل به کاهش ۴۰ درصدی عمر کمپین، افزایش توقفات کوره جهت نسوزچینی مجدد، اتلاف انرژی حرارتی پیش‌گرم کوره و کاهش ظرفیت تولید کل منجر شده و هزینه نهایی نسوز بر تن فولاد را تا ۳۰% افزایش می‌دهد. جایگزینی ۲۰% از دانه‌های تازه با منیزیای بازیافتی باکیفیت، هزینه‌های مواد اولیه سازنده نسوز را ۱۲% تا ۱۵% کاهش می‌دهد. از منظر پایداری، به ازای هر تن استفاده از منیزیای بازیافتی به جای FM تازه، از انتشار حدود ۱٫۸ تا ۲٫۰ تن معادل CO2 جلوگیری می‌شود. رقابت سنگین بین غول‌های تولیدکننده نسوز (مانند RHI Magnesita، Vesuvius، Shinagawa و Mayer) برای کسب سهم بازار از فولادسازان بزرگ، آن‌ها را مجبور به ادغام عمودی و خرید معادن منیزیت کرده است.

الگوهای پیشرو جهانی

تحلیل رفتار استراتژیک غول‌های فولادسازی جهان نشان می‌دهد که مدیریت زنجیره تامین منیزیا به دو مدل عمده تقسیم می‌شود:

روندهای آتی تا سال ۲۰۳۰

1. انقلاب فولاد سبز و شتاب‌گیری تقاضای EAF: با گذار اجتناب‌ناپذیر صنعت فولاد از مسیر کوره بلند به احیای مستقیم و کوره قوس جهت دستیابی به اهداف کربن‌خنثی، سهم تولید فولاد به روش قوس الکتریکی از حدود ۲۹% کنونی به بیش از ۴۲% تا سال ۲۰۳۰ افزایش خواهد یافت.

2. تغییر پارادایم تقاضای منیزیا: هرچند نرخ رشد کل تولید فولاد جهان ممکن است ملایم باشد، اما شدت مصرف منیزیای ذوب‌شده (FM) با خلوص بالا به شدت رشد خواهد کرد. استفاده از آهن اسفنجی با درصد متغیر گانگ (Gangue) و FeO در کوره‌های قوس جدید، نیازمند جداره‌های بسیار مقاوم‌تر نسبت به ذوب قراضه خالص است.

3. پایداری به عنوان مجوز فعالیت: معیار انتخاب تامین‌کنندگان منیزیت از «کمترین قیمت تحویلی» به «کمترین ردپای کربن» تغییر خواهد کرد. تا سال ۲۰۳۰، تامین‌کنندگانی که از انرژی‌های تجدیدپذیر برای کوره‌های ذوب الکتریکی خود استفاده نمی‌کنند یا فاقد چرخه بازیافت (SRR) هستند، به طور کامل از سبد تامین غول‌های فولادسازی حذف خواهند شد.

روند تولید آجر منیزیتی در ایران

روند آینده صنعت آجر منیزیت در ایران توسط شرکت‌هایی تعیین خواهد شد که بتوانند سه استراتژی موازی را اجرا کنند:

• ادغام عمودی روبه‌ بالا: کنترل مستقیم بر معادن منیزیت و واحدهای فراوری و فرآوری اکسید منیزیم (سینتر و ذوبی) برای تضمین کیفیت و حاشیه سود غیرقابل‌رقابت.
• ارتقای تکنولوژیک در بایندرها و نانوساختارها: حرکت به سمت تولید آجرهای کم‌کربن منیزیا-اسپینل و استفاده از افزودنی‌های نانو جهت تحمل شوک‌های حرارتی کوره‌های قوس مدرن.
• هم‌پوشانی استراتژیک با پایین‌دستی‌ها: ورود مستقیم هلدینگ‌های فولادی به سرمایه‌گذاری در خطوط نسوز (مانند الگوی توسعه نسوز توکا در مدار فولاد مبارکه)، جهت امنیت زنجیره تامین و حذف ریسک‌های توقف خطوط ذوب.