در بازار جهانی نیز نشانه جدی از تغییر نیست قیمت سنگ‌آهن و همین‌طور قراضه کمی بهتر شده است، ولی این بهبود ناشی از آن است که قیمت‌ها به کف خود رسیده بود و می‌بایست برمی‌گشت ولی افزایش محدود و در حد چند دلار بود. رشد اقتصادی چین روند نزولی دارد فولادسازان چینی بعد از سرازیر کردن موجودی‌های خود به دنبال کاهش تولید هستند، جهان در انتظار اتفاقاتی است یا در اکراین یا
خاورمیانه. در مقابل در بازار ایران برق عرضه و تقاضا را به‌شدت خسته کرده، تولید بزرگ‌ترین قربانی بی‌برنامگی و شعارهای بدون عمل است، اگر برای افزایش تولید برق اقدام شود حداقل سه سال زمان لازم است. در سه سال نیاز هرساله حداقل ده درصد افزایش می‌یابد، در این مدت نیروگاه‌ها که عمرشان سر آمده از توانشان کاسته می‌شود، آن‌ها نیاز به تعمیر و اورهال دارند درنتیجه شرایط سال آینده حادتر خواهد شد. اگر ماینری در کار نباشد و صادرات برق هم برداشته شود باز کسری تولید خواهد بود، تنها راه‌حل واردات برق است که به کسری بودجه بیشتر منتهی می‌گردد. در بازار آهن، اگر برق به حال طبیعی برگردد نوردکارها به خرید شمش روی می‌آورند، تقاضای شمش باعث افزایش نیاز به اسفنجی و گندله و به دنبال آن کنسانتره و سنگ‌آهن خواهد شد، قیمت میلگرد به علت کشش‌پذیر بودن عرضه و تقاضا به‌سرعت واکنش نشان می‌دهد اما هرچه بالاتر می‌رویم به‌خصوص در بخش معدن این کشش‌پذیری وجود ندارد و طبعاً قیمت‌ها به‌سادگی پایین نخواهد آمد. یک مطلب را نباید فراموش کرد و آن فشار تولیدکنندگان برای صادرات است تا عقب‌افتادگی خود را جبران کنند. نیاز ارزی هم به این مطلب کمک می‌کند. عامل دیگر مسئله گاز است که از آبان رخ خواهد داد و تولید برق و آهن اسفنجی را دوباره به هم خواهد ریخت.
مسئله اقتصاد ایران تحریم‌ها نیست بلکه مدیریت اقتصاد است، اگر امروز تحریم‌ها برداشته شود هم مشکل ادامه خواهد داشت تا تدبیری درست اندیشیده شود. امروز بیش از یک‌میلیون مشترک در اروپا در انرژی خودکفا هستند ولی در کشور ما هیچ برنامه جدی برای آن نیست. دولت شرایطی دارد که شاید با برنامه و مدیریتی مثل چین بتواند آن را هضم کند. تصویر سه ماه آینده ثبات یا کاهش محدود قیمت میلگرد و شمش و افزایش قیمت اسفنجی، گندله و کنسانتره است پس‌ازآن اگر مشکل گاز مدیریت نشود مسئله افزایش قیمت در میلگرد و شمش دیده خواهد شد.
