تست – هند غول سنگ‌آهن شد؛ تولید تا پایان ۲۰۲۶ از ۳۵۰ میلیون تن عبور می‌کند

به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، تولید سنگ‌آهن هند در هشت ماه نخست سال ۲۰۲۶ با رشد ۱۹ درصدی نسبت به مدت مشابه سال گذشته به ۲۳۰ میلیون تن رسید و برآوردها نشان می‌دهد مجموع تولید این کشور تا پایان سال از ۳۵۰ میلیون تن فراتر خواهد رفت؛ رشدی که بخش عمده آن تحت تأثیر افزایش تولید معدن‌کاران تجاری (Merchant Miners) رقم خورده است.بر اساس داده‌های BigMint، رشد تولید سنگ‌آهن هند در ژانویه تا اوت ۲۰۲۶ عمدتاً در ایالت‌های اودیشا با ۱۳ درصد، چتیسگر با ۲۵ درصد و ماهاراشترا با ۱۷۹ درصد ثبت شده است.

معدن‌کاران تجاری بیشترین سهم را در افزایش تولید سنگ‌آهن هند طی این دوره داشته‌اند. تولید این گروه با رشد ۲۸ درصدی نسبت به سال گذشته به ۱۴۳ میلیون تن رسید.در مقابل، تولید معادن اختصاصی (Captive Mines) که برای تأمین نیاز شرکت‌های مصرف‌کننده فعالیت می‌کنند، تنها ۷ درصد افزایش یافت و به ۸۸ میلیون تن رسید.بر این اساس، معدن‌کاران تجاری حدود دو سوم افزایش ۳۶ میلیون تنی تولید سنگ‌آهن هند را در هشت ماه نخست سال به خود اختصاص داده‌اند

شرکت دولتی NMDC همچنان بزرگ‌ترین تولیدکننده سنگ‌آهن هند محسوب می‌شود. تولید این شرکت در هشت ماه نخست ۲۰۲۶ با رشد ۲۴ درصدی به ۳۹.۵ میلیون تن رسید.NMDC در سال مالی ۲۰۲۷ هدف‌گذاری کرده است تولید سنگ‌آهن خود را به ۶۰ میلیون تن برساند؛ رقمی که در مقایسه با ۵۳ میلیون تن تولید این شرکت در سال مالی ۲۰۲۶ افزایش قابل‌توجهی خواهد داشت.شرکت OMC نیز با رشد ۱۷ درصدی، تولید خود را به ۲۶.۹ میلیون تن رساند. افزایش ۴۶ درصدی تولید معدن گانداماردان (Gandhamardhan) یکی از عوامل مؤثر در رشد تولید این شرکت بوده است.

در میان تولیدکنندگان بزرگ، Lloyds Metals and Energy بیشترین رشد تولید را ثبت کرد. تولید این شرکت با جهش ۱۴۷ درصدی به ۱۹ میلیون تن رسید. توسعه ظرفیت معادن سورجگره (Surjagarh) در ایالت ماهاراشترا و راه‌اندازی خط لوله انتقال دوغاب (Slurry Pipeline) از عوامل اصلی این افزایش تولید عنوان شده است.

عملکرد متفاوت فولادسازان هند

روند تولید در میان فولادسازانی که معادن اختصاصی برای تأمین نیاز خود دارند، یکسان نبوده است.تولید سنگ‌آهن Tata Steel با رشد ۱۱ درصدی به ۳۰ میلیون تن رسید و این شرکت در حال بررسی امکان عرضه بخشی از مازاد تولید خود در بازار آزاد است.تولید SAIL نیز ۱۰ درصد افزایش یافت و به ۲۵.۸ میلیون تن رسید.

در مقابل، JSW Steel با کاهش ۱۲ درصدی تولید، در هشت ماه نخست سال ۱۲.۱ میلیون تن سنگ‌آهن تولید کرد. این افت تولید به هزینه‌های بالای حق بهره‌برداری (Royalty) از معادن حراج‌شده نارایان‌پوشی (Narayanposhi) و نوآگائون (Nuagaon) نسبت داده شده است.شرکت‌های Rungta Mines و Jindal Steel نیز به‌ترتیب کاهش ۶ درصدی و ۱۱ درصدی تولید را تجربه کردند و تولید آنها به ۱۲.۳ میلیون تن و ۳.۲ میلیون تن رسید.

هزینه‌های بالای عملیاتی همچنان یکی از چالش‌های اصلی شرکت‌هایی است که مجوز بهره‌برداری از معادن را از طریق مزایده به دست آورده‌اند.دیوان عالی هند در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۶ روش محاسبه متوسط قیمت فروش (ASP) را تأیید کرد. این تصمیم با حفظ پرداخت حق بهره‌برداری و سهم مشارکت در صندوق‌های توسعه بخش معدن، فشار مالی بر معادن دارای هزینه تولید بالا را همچنان حفظ می‌کند.در نتیجه، اگرچه افزایش تولید در برخی ایالت‌ها و شرکت‌ها ظرفیت عرضه داخلی هند را تقویت کرده است، هزینه‌های عملیاتی و ساختار حقوق دولتی همچنان می‌تواند بر حاشیه سود معدن‌کاران و توسعه برخی معادن اثرگذار باشد.

پیش‌بینی عبور تولید سنگ‌آهن از ۳۵۰ میلیون تن

BigMint پیش‌بینی می‌کند مجموع تولید سنگ‌آهن هند تا پایان سال ۲۰۲۶ از ۳۵۰ میلیون تن فراتر رود که نسبت به سال ۲۰۲۵ حدود ۱۵ درصد رشد خواهد داشت.با وجود افزایش قابل‌توجه تولید داخلی، هند همچنان به واردات سنگ‌آهن ادامه می‌دهد. نیاز فولادسازان به سنگ‌آهن با کیفیت بالاتر، مزیت‌های لجستیکی کارخانه‌های فولادی مستقر در مناطق ساحلی و اختلالات فصلی ناشی از موسم بارندگی (Monsoon) از مهم‌ترین عوامل تداوم واردات این ماده اولیه عنوان شده‌اند.

این وضعیت نشان می‌دهد افزایش تولید سنگ‌آهن هند لزوماً به معنای کاهش نیاز این کشور به واردات نیست؛ زیرا کیفیت سنگ‌آهن، موقعیت جغرافیایی مصرف‌کنندگان و هزینه حمل‌ونقل نیز در ترکیب منابع تأمین فولادسازان نقش تعیین‌کننده دارند.

بر اساس داده‌های دولت هند، تولید سنگ‌آهن این کشور در سال مالی ۲۰۲۵/۲۶ که در ۳۱ مارس ۲۰۲۶ به پایان رسید، با رشد ۷ درصدی نسبت به سال قبل به ۳۱۰ میلیون تن رسید. مقایسه این رقم با برآورد بیش از ۳۵۰ میلیون تن برای سال تقویمی ۲۰۲۶، از تداوم روند افزایشی تولید سنگ‌آهن هند و تقویت ظرفیت عرضه این کشور در بازار داخلی حکایت دارد؛ روندی که می‌تواند بر توازن بازار مواد اولیه فولاد و جریان تجارت سنگ‌آهن در آسیا اثرگذار باشد.