باید از مصرف‌کننده قطعات به سمت ارتقای عمر و عملکرد تجهیزات حرکت کنیم
ایمان پورامینایی در حاشیه افتتاح مرکز تحقیقات و نوآوری صنعت پلیمر (کاپیس) در گفت‌وگو با پایگاه خبری «معدن نامه»، درباره برنامه و اتفاقات این مرکز اظهار کرد: برنامه امروز از دید من بسیار عالی بود. البته ما چندین سال است که با این شرکت کار می‌کنیم و این شرکت یکی از شرکت‌های آوانگارد، از میان شرکت‌هایی است که بنده می‌شناسم؛ اما امروز کاری که انجام شد واقعاً قابل ستایش است.
وی افزود: بحث اصلی این است که از یک طرف از منبع فناوری که در اختیار صنعت است و در کنار آن از منبع دانش دانشگاه استفاده کنیم و در حوزه صنعت، موضوع پایش وضعیت، کنترل کیفیت قطعات به شیوه درست و همچنین درخواست‌های جدید در جهت بهبود فرآیند ساخت و عملکرد بهتر تجهیزات را پیش ببریم. این موضوع می‌تواند کمک بسیار زیادی به صنعت کند.
پورامینایی با اشاره به تجربه دانشگاه علم و صنعت در ارتباط با پروژه‌های صنعتی گفت: من خودم از قدیم یادم است که دانشگاه علم و صنعت در این حوزه بسیار فعال بود. اساتید آن دانشگاه باید با صنعت کار می‌کردند و اکثر پروژه‌های صنعت دفاعی آن زمان در دانشگاه علم و صنعت، در قالب پروژه‌های کارشناسی ارشد و دکترا تدوین می‌شد.
وی ادامه داد: این موضوع بخش بسیار مهمی از فرآیند جلوگیری از شکست پروژه‌ها بود. اما در صنعت معدن ایران، این موضوع حداقل به این شکل نمود پیدا نکرده بود.
مدیر بهره‌برداری کارخانه گندله گهرزمین خاطرنشان کرد: خدا را شکر که امروز اینجا هستیم و می‌توانیم با کمک یکی از دانشگاه‌های برتر کشور، یعنی دانشگاه آزاد، در کنار یک مجموعه صنعتی که واقعاً تمایل دارد این اتفاق بیفتد و برادران نصری نیز پیگیر تحقق آن هستند، این دو ظرفیت را در کنار یکدیگر قرار دهیم.
وی افزود: کنار هم قرار گرفتن این دو بخش باعث می‌شود بتوانیم دستاوردی داشته باشیم که نفع آن برای صنعت معدن، به‌خصوص در حوزه کاری ما، باشد.
پورمینایی درباره نیازهای صنعت و مشکلاتی که قرار است با کمک این مرکز برطرف شود، گفت: ما در صنعت نیازهایی داشتیم. قطعات ما دچار شکست می‌شدند و به ساعت کاری مدنظر ما نمی‌رسیدند. از طرفی، ما آن بنیاد و پشتوانه دانشی را در مجموعه‌های خودمان نداریم، چون عملاً بهره‌بردار هستیم و کار ما چیز دیگری است.
وی ادامه داد: حالا دانشگاه آزاد در کنار ما قرار می‌گیرد. ما نمونه‌ها، نمونه‌های کم‌کارکرد یا نمونه‌های شکست‌خورده خودمان را در اختیار این تیم جدید قرار می‌دهیم و آنها با آنالیز و بررسی، موضوع را ارزیابی می‌کنند.
مدیر بهره‌برداری کارخانه گندله گهرزمین افزود: یا اینکه به‌صورت گزارش، اطلاعات را در اختیار آنها قرار می‌دهیم و تیم جدید با توان علمی که دارد، قطعه شکسته ما را بررسی می‌کند و برای ارتقای آن راهکار ارائه می‌دهد. امیدواریم بتوانیم بسیاری از مسائل خود را در بخش صنعت معدن، با همین شیوه‌ای که امروز برای آن تدبیر شده است، پیش ببریم.
صنعت معدن؛ مصرف‌کننده صرف قطعات نباشد
پورامینایی در پاسخ به این پرسش که مهم‌ترین چالش فناورانه صنعت در کشور چیست، گفت: من احساس می‌کنم بهترین چالش این است که ما صرفاً مصرف‌کننده هستیم.
وی توضیح داد: ما یک قطعه را گرفته‌ایم و ساعت کارکرد آن را خودمان تبدیل به یک استاندارد ذهنی کرده‌ایم. یعنی اگر یک قطعه ۲۰۰ ساعت هم کار می‌کند، ما دیگر عادت کرده‌ایم که این قطعه باید ۲۰۰ ساعت کار کند و هیچ‌وقت به این فکر نکرده‌ایم که چرا نباید با همکاری فناوری و پژوهش، این ۲۰۰ ساعت را به ۴۰۰ یا ۶۰۰ ساعت افزایش دهیم.
وی افزود: این موضوع عملاً هم باعث می‌شود نیروی کار ما کمتر خسته شود و هم هزینه‌های ما از لحاظ خرید قطعات کاهش پیدا کند. همچنین بحث توقف تولید نیز از بین می‌رود.
تعریف پروژه‌های کاربردی برای دانشجویان
مدیر بهره‌برداری کارخانه گندله گهرزمین درباره چشم‌انداز خود از همکاری صنعت و دانشگاه پس از راه‌اندازی این مرکز گفت: به نظر من چشم‌انداز این اتفاق بسیار مثبت است.
وی ادامه داد: ما یک‌سری دانشجو در کشور داریم که برای آنها مجموعه‌ها پروژه‌هایی را در دوره کارشناسی، ارشد یا دکترا تعریف می‌کنند، اما این پروژه‌ها خیلی وقت‌ها کاربردی نیستند و صرفاً برای گرفتن مدرک انجام می‌شوند.
پورامینایی تصریح کرد: اکنون می‌توانیم تست‌ها و پروژه‌های کاربردی مورد نیاز صنعت خودمان را برای دانشجویان تعریف کنیم. بدون شک دانشجو نیز روی این موضوع وقت می‌گذارد و یک گزارش مدون ارائه می‌دهد.
وی افزود: این فرآیند مانند یک توپ تنیس است که رفت و برگشت دارد؛ یعنی موضوع آن‌قدر بین صنعت و دانشگاه رفت و برگشت می‌کند تا پخته شود و در نهایت بهینه‌ترین حالت ممکن از آن به دست بیاید.
پورامینایی در پایان با ابراز امیدواری نسبت به ادامه این همکاری گفت: امیدواریم با این شیوه بتوانیم مسائل صنعت و معدن را به شکل کاربردی‌تر حل کنیم و از ظرفیت دانش دانشگاه برای ارتقای عملکرد تجهیزات و فرآیندهای صنعتی استفاده کنیم.
