معدن‌کاری سبز؛ ضرورت اجتناب‌ناپذیر صنعت معدن ایران در مسیر توسعه پایدار

به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، صنعت معدن در دهه‌های اخیر به یکی از ارکان اصلی رشد اقتصادی جهان تبدیل شده است و مواد اولیه گذار انرژی، تحول دیجیتال و توسعه زیرساخت‌ها را تأمین می‌کند. اما همین صنعت به دلیل ماهیت استخراج‌محور خود همواره در معرض انتقادهای زیست‌محیطی و اجتماعی قرار داشته است. در چنین شرایطی، مفهوم «معدن‌کاری سبز» به‌عنوان پاسخی به این چالش تاریخی مطرح شده است. این مفهوم امروز دیگر یک انتخاب اختیاری نیست، بلکه به الزام بقا و رقابت‌پذیری معادن در سطح جهانی بدل شده است.

معدن‌کاری سبز چیست و چرا اهمیت دارد؟

معدن‌کاری سبز در واقع به‌کارگیری فناوری‌ها، سیاست‌ها و شیوه‌های نوین در تمامی مراحل زنجیره معدن از اکتشاف تا استخراج، فرآوری، حمل‌ونقل و در نهایت تعطیلی و احیای معدن است، به‌گونه‌ای که ضمن افزایش بهره‌وری اقتصادی، اثرات منفی زیست‌محیطی و اجتماعی به حداقل برسند. در این رویکرد ریسک‌های زیست‌محیطی به‌جای آن‌که به بحران‌های اجتماعی و حقوقی تبدیل شوند، از طریق ابزارهای فناورانه و چارچوب‌های ESG مدیریت می‌شوند.

بازار جهانی فناوری‌های مرتبط با معدن‌کاری سبز که شامل خودکارسازی، اینترنت اشیاء، همزادهای دیجیتال، انرژی‌های تجدیدپذیر و مدیریت هوشمند منابع است، امروز ارزشی در حدود ۱۱ میلیارد دلار دارد و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۷ از ۱۸ میلیارد دلار عبور کند. این رشد سریع نشان‌دهنده تغییری ساختاری در نگاه شرکت‌های معدنی به آینده فعالیت خود است.

توسعه پایدار در کانون مدل‌های نوین استخراج

معدن‌کاری سبز یکی از معاصرترین مدل‌های استخراج است که توسعه پایدار را در سه بعد اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی دنبال می‌کند. هدف این مدل صرفاً افزایش تولید یا سودآوری کوتاه‌مدت نیست بلکه خلق مزیت رقابتی پایدار برای شرکت‌های معدنی، از مرحله اکتشاف تا احیای معدن پس از تعطیلی است.

در این چهارچوب کاهش مصرف آب و انرژی، اولویت‌دهی به انرژی‌های تجدیدپذیر، بازیافت حداکثری باطله‌ها، استفاده از روش‌های خشک در فرآوری و بازگرداندن منابع به چرخه طبیعت به اصول غیرقابل‌چشم‌پوشی تبدیل می‌شوند. هم‌زمان معدن دیگر یک فعالیت ایزوله اقتصادی نیست، بلکه بخشی از زیست‌بوم اجتماعی و طبیعی پیرامون خود تلقی می‌شود.

مجوز اجتماعی: پیوند معدن‌کاری سبز و پذیرش عمومی

یکی از مفاهیم کلیدی در معدن‌کاری نوین، «مجوز اجتماعی فعالیت» است. جوامع محلی، رسانه‌ها و نهادهای مدنی امروز نقش تعیین‌کننده‌ای در ادامه یا توقف فعالیت‌های معدنی دارند. تجربه جهانی نشان می‌دهد معادنی که به دغدغه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی بی‌توجه‌اند حتی با برخورداری از مجوزهای قانونی در معرض توقف یا افزایش هزینه‌های پنهان قرار می‌گیرند.

معدن‌کاری سبز با کاهش آلایندگی، شفاف‌سازی عملکرد زیست‌محیطی و تعریف پروژه‌های اجتماعی، مسیر اعتمادسازی و همزیستی پایدار با جوامع محلی را هموار می‌کند، موضوعی که در نهایت به کاهش ریسک سرمایه‌گذاری و پایداری فعالیت معدن می‌انجامد.

تجربه‌های جهانی: از الزام قانونی تا مزیت رقابتی

در کشورهای پیشروی معدنی، معدن‌کاری سبز به الزام قانونی و شاخص رقابت‌پذیری تبدیل شده است. چین با اصلاح گسترده قوانین استخراج، تعطیلی معادن غیرقانونی، تعیین حداقل نرخ بازیافت و اعمال مالیات انرژی‌محور، مسیر گذار به استخراج مسئولانه را آغاز کرده است. در ایالت کالیفرنیا مدیریت خشک باطله‌ها، بازیافت نزدیک به کامل آب و استفاده از انرژی‌های پاک بخشی از پیش‌شرط‌های صدور مجوز معدنی است.

در سطح شرکت‌های بزرگ معدنی، نمونه‌های متعددی از این گذار دیده می‌شود. BHP با سرمایه‌گذاری گسترده در تحقیق و توسعه، کاهش انتشار کربن در زنجیره فولاد و رهگیری منابع آلاینده یکی از پیشگامان این مسیر است. Rio Tinto با پروژه‌های خودکارسازی و تأمین کامل انرژی معادن از منابع تجدیدپذیر تا ۲۰۳۰، معدن‌کاری هوشمند و سبز را به‌صورت هم‌زمان دنبال می‌کند. Anglo American نیز با برقی‌سازی ناوگان معدنی و توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر، کاهش جدی ردپای کربنی را هدف گرفته است.

معدن‌کاری سبز در ایران: رویا یا واقعیت؟

معدن در ایران یکی از پیشران‌های اصلی اقتصاد و صادرات غیرنفتی است، اما همچنان بخش قابل‌توجهی از فعالیت‌های معدنی با روش‌های سنتی، مصرف بالای آب و انرژی و بدون برنامه جامع احیا انجام می‌شود. نبود زیرساخت‌های فناورانه، ضعف نظارت مؤثر زیست‌محیطی و فقدان استانداردهای ملی مشخص برای سنجش عملکرد سبز معادن، از مهم‌ترین موانع تحقق معدن‌کاری سبز در کشور به‌شمار می‌روند.

بااین‌حال به‌گفته بهرام شکوری رئیس انجمن سنگ ایران، حرکت به‌سوی معدن‌کاری سبز یک انتخاب نیست، بلکه الزام جهانی است. اگر صنعت معدن ایران خود را با الزامات تولید سبز و استانداردهای بین‌المللی تطبیق ندهد در آینده نه‌چندان دور از بازارهای جهانی حذف خواهد شد.

معدن‌کاری سبز بیش از آن‌که یک تکنیک باشد، یک شیوه تفکر مبتنی بر توسعه پایدار است؛ تفکری که اقتصاد، محیط‌زیست و مسئولیت اجتماعی را به‌صورت هم‌زمان می‌بیند.

نشانه‌های تغییر: گام‌های نخست در مسیر سبز شدن معادن ایران

با وجود چالش‌ها نشانه‌هایی از تغییر رویکرد در برخی پروژه‌های معدنی کشور قابل مشاهده است. اجرای پروژه حمل پیوسته مواد معدنی (IPCC) در معدن گهرزمین، به‌عنوان نخستین تجربه استفاده از نوار نقاله در معادن بزرگ ایران، نمونه‌ای از این گذار است. این پروژه که با حمایت ایمپاسکو و مشارکت شرکت گهرزمین در حال اجراست با کاهش تردد کامیون‌های معدنی، مصرف سوخت، آلایندگی و هزینه‌های حمل، الگویی عملی برای معدن‌کاری اقتصادی، سبز و پایدار در کشور به‌شمار می‌رود.

الزامات تحقق معدن‌کاری سبز در ایران

حرکت واقعی به‌سوی معدن‌کاری سبز در ایران نیازمند رویکردی چندوجهی است: بازنگری در سیاست‌گذاری‌های معدنی با محوریت توسعه پایدار، ایجاد مشوق‌های اقتصادی برای معادن سبز، الزام به ارزیابی‌های مستقل زیست‌محیطی، توسعه آموزش‌های تخصصی، شفافیت عملکرد و تقویت نهادهای نظارتی. بدون این اصلاحات ساختاری، معدن‌کاری سبز در حد شعار باقی خواهد ماند.

جمع‌بندی

معدن‌کاری سبز دیگر یک مفهوم لوکس یا وارداتی نیست بلکه پاسخی ضروری به چالش‌های زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی عصر جدید است. برای ایران؛ کشوری با ذخایر معدنی گسترده و نقش راهبردی در زنجیره تأمین جهانی، حرکت در این مسیر شرط بقا، رقابت‌پذیری و حفظ منافع نسل‌های آینده است. اگر این گذار با نگاه علمی، سرمایه‌گذاری هدفمند و هم‌افزایی دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی دنبال شود، معدن‌کاری سبز می‌تواند از یک رؤیا به واقعیتی پایدار در صنعت معدن ایران تبدیل شود.