جنگ تعرفه‌ای آمریکا علیه چین در حوزه فولاد بی‌نتیجه بوده است
به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه» به نقل از وبسایت ماینینگ، کشور چین به‌عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان بیش از ۷۰ درصد از کل حجم سنگ آهن حمل شده از طریق دریا را خریداری می‌کند تا از آن برای تولید بیش از نیمی از تولید فولاد جهان استفاده کند. بنابراین می‌توان گفت سنگ آهن مهم‌ترین کالای وابسته به چین است.
قیمت سنگ آهن و حجم واردات آن از زمان شروع جنگ تجاری دونالد ترامپ علیه چین تقریباً ثابت باقی مانده است؛ جنگی که در حال حاضر به مرحله اعمال تعرفه ۱۴۵ درصدی ایالات متحده بر بزرگ‌ترین شریک تجاری سابق خود رسیده است.
قراردادهای سنگ آهن در بورس سنگاپور روز چهارشنبه با قیمت ۹۹٫۳۵ دلار برای هر تُن متریک بسته شدند که پایین‌ترین میزان در طول هفت ماه گذشته (۹۶٫۲ دلار در اول ماه می) است.
قیمت سنگ آهن از ماه اکتبر تاکنون در بازه‌ای نسبتاً محدود در نوسان بوده که بیشترین مقدار آن برابر ۱۱۰٫۵۵ دلار در اوایل ماه اکتبر و کمترین میزان آن نیز ۹۶٫۲ دلار در اول ماه می بوده است.
در همین حال، واردات سنگ آهن چین کمی کاهش یافته است. داده‌های گمرکی نشان می‌دهند که واردات این ماده توسط چین طی سه‌ماهه اول سال میلادی جاری نسبت به مدت مشابه سال قبل ۷٫۸ درصد کاهش داشته و به ۲۸۵٫۳۱ میلیون تن رسیده است. این میزان کاهش به دلیل کم شدن عرضه از سوی استرالیا (به‌عنوان مهم‌ترین تأمین‌کننده سنگ آهن چین) بوده و این کاهش عرضه به‌واسطه شرایط آب‌وهوایی در استرالیا صورت گرفته است.
البته بی‌نظمی‌هایی در میزان عرضه در موجودی بندرهای چین مشاهده می‌شود و داده‌های شرکت مشاوره «استیل‌هوم» مشخص می‌کند که موجودی بنادر در هفته منتهی به ۲۵ آوریل به پایین‌ترین حد خود در ۱۴ ماه گذشته یعنی ۱۳۳٫۸ میلیون تن رسیده است. این در حالی است که میزان ذخایر در اواسط ماه فوریه برابر ۱۴۷٫۵ میلیون تن بوده که نشان می‌دهد کارخانه‌های فولاد در دوره اختلال عرضه توسط استرالیا برای حفظ تولید از ذخایر خود استفاده کرده‌اند.
انتظار می‌رود واردات این ماده اولیه کلیدی صنعت فولاد توسط چین در ماه آوریل بیشتر شده باشد، به‌طوری‌که تحلیلگران کالایی کپلر، واردات ۱۰۱٫۴ میلیون تن را ردیابی کرده‌اند که این عدد نسبت به رقم ۹۳٫۹۷ میلیون تنی در ماه مارس افزایش یافته است.
طبق آمار رسمی، تولید فولاد چین نیز همچنان در سطح بالایی قرار دارد و تولیدات این ماده در ماه مارس برابر ۹۲٫۸۴ میلیون تن بوده که بالاترین مقدار در ۱۰ ماه گذشته و ۴٫۶ درصد بیشتر از مارس ۲۰۲۴ است.
وضعیت بازار سنگ آهن در سال جاری نشان می‌دهد که کاهش در واردات ناشی از اختلال در عرضه بوده و ارتباطی با کاهش در تقاضا از سوی چین ندارد و این کشور همچنان پرقدرت به تولید فولاد ادامه می‌دهد.
درصورتی‌که موجودی انبارهای چین طبق روال معمول فصلی و هم‌زمان با اوج تقاضای فولاد در تابستان، در شمال این کشور افزایش یابد می‌توان انتظار داشت روند واردات سنگ آهن پس از آوریل نیز به همین شکل ادامه یابد.
تقاضای فولاد
حال این سؤال مطرح می‌شود که اگر نگرانی زیادی درباره تأثیر منفی وضع تعرفه‌های جدید آمریکا بر اقتصاد چین وجود دارد، چرا بازار سنگ آهن و فولاد همچنان پررونق است و آیا احتمال آسیب دیدن و سقوط این بازارها وجود دارد؟
برای پاسخ باید به این واقعیت توجه کرد که بخش قابل توجهی از تقاضای فولاد چین در بخش‌هایی است که چندان تجاری نیستند. دو مصرف‌کننده بزرگ فولاد چین حوزه املاک و زیرساخت‌ها هستند که در مجموع حدود ۶۰ درصد از کل تقاضای تولیدات فولاد را تشکیل می‌دهند.
بخش املاک و مستغلات در سال‌های اخیر با مشکل مواجه بوده و نشانه‌هایی وجود دارد که پکن در حال تلاش است تا از طریق محرک‌های اقتصادی این حوزه را تثبیت کند.
بخش‌هایی از تقاضای فولاد که تحت تأثیر تجارت خارجی هستند شامل بخش ماشین‌آلات، خودرو و لوازم خانگی است که در مجموع حدود یک‌سوم مصرف فولاد را شامل می‌شوند، اما حتی در این بخش‌ها نیز چین وابستگی چندانی به صادرات به ایالات متحده ندارد و بیشتر صادرات خودرو و ماشین‌آلات را به بازارهای آسیا، اروپا، آمریکای جنوبی و آفریقا انجام می‌دهد.
صنایعی که بیشترین تأثیرات را از تعرفه‌های آمریکا خواهند پذیرفت شامل تولید اسباب‌بازی، پوشاک و سایر کالاهایی هستند که مصرف‌کننده فولاد نبوده و عمدتاً به پلاستیک، لاستیک و مواد شیمیایی وابسته‌اند.
این موضوع توضیح می‌دهد که چرا شاخص PMI در ماه آوریل با سریع‌ترین سرعت در طول ۱۶ ماه گذشته کاهش یافت و از ۵/۵۰ در ماه مارس به ۴۹ رسید. این کاهش احتمالاً یکی از عوامل مؤثر در آخرین اقدامات محرک اقتصادی پکن از جمله اعلام کاهش نرخ بهره و افزایش نقدینگی در روز چهارشنبه بوده است.
شکی نیست که بخش‌هایی از اقتصاد چین تحت تأثیر تعرفه‌ها قرار گرفته‌اند اما درعین‌حال واضح است که بخش‌های دیگر همچنان به‌خوبی مدیریت می‌شوند. مشکل این است که احتمالاً دولت آمریکا بیشتر اخبار آسیب‌های وارد شده به اقتصاد چین را می‌شوند و پکن نیز در اطلاع‌رسانی‌ها بیشتر بر نکات مثبت و دستاوردها تأکید دارد.
