کمبود جهانی مس تهدیدی برای گذار انرژی و فناوری
به گزارش پایگاه خبری معدن نامه، سازمان UNCTAD مس را «ماده خام استراتژیک جدید» می‌داند که در قلب اقتصاد در حال برق رسانی و دیجیتالی شدن قرار دارد.
- تقاضای جهانی برای مس تا سال ۲۰۴۰ بیش از ۴۰٪ افزایش خواهد یافت.
- این فلز برای خودروهای برقی، پنل های خورشیدی، زیرساخت‌های هوش مصنوعی و شبکه‌های هوشمند ضروری است.
- توسعه معادن جدید زمان‌بر و پرهزینه است؛ معمولاً تا ۲۵ سال طول می‌کشد تا یک معدن از مرحله اکتشاف به تولید برسد.
- برآورد UNCTAD: برای پاسخ به نیازها تا ۲۰۳۰، باید ۲۵۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری و ۸۰ پروژه معدنی جدید انجام شود.
تمرکز منابع، توزیع نابرابر منافع
- بیش از ۵۰٪ ذخایر شناخته شده مس در پنج کشور متمرکز است: شیلی، استرالیا، پرو، جمهوری دموکراتیک کنگو و روسیه.
- اما بخش عمده فرآوری و تولید مس پالایش شده در چین انجام می‌شود؛ این کشور ۶۰٪ سنگ مس جهان را وارد می‌کند و بیش از ۴۵٪ مس پالایش‌شده دنیا را تولید می‌کند.
- سازمان UNCTAD می‌گوید: «تنها استخراج و صادرات کافی نیست. کشورهای دارای ذخایر مس باید در پالایش، فرآوری و تولید نهایی سرمایه‌گذاری کنند.»
موانع تجاری و تعرفه‌ای
- تعرفه واردات مس پالایش شده معمولاً زیر ۲٪ است، اما برای محصولات نهایی مانند سیم و لوله می‌تواند تا ۸٪ افزایش یابد.
- این وضعیت سرمایه‌گذاری در صنایع با ارزش‌افزوده بالا را کاهش می‌دهد و کشورهای در حال توسعه را در نقش تأمین‌کننده ماده خام نگه می‌دارد.
- سازمان UNCTAD خواستار حذف موانع تجاری، تسهیل مجوزها، و توسعه زنجیره‌های ارزش منطقه‌ای شده است.
اهمیت بازیافت
- به‌دلیل زمان‌بر بودن پروژه‌های معدنی جدید، بازیافت به راهکار کلیدی تبدیل شده است.
- در سال ۲۰۲۳، ۴.۵ میلیون تن مس از منابع ثانویه تولید شد (تقریباً ۲۰٪ مس پالایش‌شده جهان).
- آمریکا، آلمان و ژاپن بزرگترین صادرکنندگان قراضه مس و چین، کره جنوبی و کانادا واردکنندگان اصلی هستند.
- سازمان UNCTAD: «برای کشورهای در حال توسعه، سرمایه‌گذاری در بازیافت می‌تواند به کاهش وابستگی واردات و تقویت اقتصاد چرخشی کمک کند.»
مس؛ نمونه‌ای از مواد حیاتی آینده
مس به‌عنوان یک آزمون برای سنجش عملکرد سیستم تجارت جهانی در مواجهه با تقاضای فزاینده برای مواد حیاتی معرفی شده است.
گزارش نتیجه می‌گیرد: «عصر مس آغاز شده، اما بدون راهبردهای صنعتی و تجاری هماهنگ، عرضه تحت فشار می‌ماند و کشورهای در حال توسعه ممکن است از این فرصت تاریخی عقب بمانند.»
منبع: وب‌سایت سازمان ملل
