زنگ خطر دوباره برای اقتصاد خوزستان ؛ آزمونی برای مدیریت انرژی ، نه برای تاب آوری صنایع
به گزارش پایگاه خبری معدن نامه، آغاز زودهنگام این محدودیت ها فقط یک هشدار فنی نیست، بلکه نشانه اختلالی ساختاری در مدیریت انرژی کشور و استان است؛ اختلالی که اگر همین امروز مهار نشود، می‌تواند به بحرانی اقتصادی در زمستان پیش رو تبدیل شود.
خوزستان، برخلاف تصور بیرونی، فقط یک استان نفت خیز نیست؛ پیکره اصلی صنعت فولاد کشور در جنوب همین‌جاست. فولاد خوزستان و مجموعه صنایع پیرامونی آن سال هاست که نه تنها بار تولید داخلی، بلکه بخش قابل توجهی از صادرات غیرنفتی ایران را تأمین کرده‌اند. در چنین بستری، وقتی محدودیت گاز از آبان‌ماه آغاز می‌شود، معنای آن ساده است: تهدید مستقیم تولید، اشتغال و درآمد استان.
پذیرفتنی نیست که استانی با این ظرفیت صنعتی، از اولین قربانیان ناترازی انرژی باشد. هنر مدیریت منابع این نیست که صنایع را یکی‌یکی به مرز تعطیلی بکشاند و با فشار دستوری، تولید را قربانی کمبودها کند. هنر آن است که با برنامه ریزی هوشمند، مدیریت تقاضا، اولویت بندی و اصلاح شبکه انتقال، انرژی را به گلوگاه توسعه تبدیل نکنیم.
اینکه در خوزستان ــ استانی که خود بخش عمده گاز و انرژی کشور را تولید می‌کند ــ محدودیت ها همانند سایر نقاط اعمال می‌شود، پیام خطرناکی دارد: مدیریت انرژی کشور هنوز به جای نگاه راهبردی، گرفتار تصمیم های روزمره است. نتیجه این رویکرد، کاهش تولید، توقف صادرات، افت جریان نقدینگی و در نهایت فشار مستقیم بر اشتغال و معیشت هزاران خانواده است؛ خانواده‌هایی که زندگی‌شان به ساعت کار کوره ها، خط ذوب و واحدهای احیا گره خورده است.
در صنعت فولاد، نمی‌توان چشم بر این واقعیت بست که هر روز محدودیت گاز، معادل میلیون ها دلار خسارت مستقیم است؛ خسارتی که نه جبران می‌شود و نه قابل انتقال به آینده است. زنجیره فولاد، زنجیره‌ای سرد و گرم است؛ اگر حلقه‌ای متوقف شود، کل خط تولید و درنتیجه اقتصاد استان و کشور آسیب می‌بیند. اقتصادی که همین حالا زیر فشار تورم، تحریم و بی‌ثباتی ارزی است، توان تحمل شوک دیگری را ندارد؛ به‌ویژه در استانی که هر درصد افت تولید، اثر اجتماعی و امنیتی فوری دارد.
خوزستان نمی‌تواند با نسخه‌هایی اداره شود که برای استان‌های کم‌صنعت نوشته شده است. این استان نیازمند الگوی اختصاصی مدیریت انرژی است؛ الگویی که در آن، فولاد و صنایع مادر در اولویت تأمین قرار گیرند، ناترازی ها از طریق مدیریت مصرف خانگی و تجاری جبران شود، و طرح های توسعه‌ای تنها زمانی مجاز باشند که زیرساخت انرژی قابل اتکا فراهم شده باشد.
خوزستان بیش از هر استان دیگری ثابت کرده که می‌تواند موتور رشد صنعتی ایران باشد؛ اما این موتور بدون سوخت، خاموش می‌شود.و خاموشی این موتور، خاموشی یک استان نیست؛ خاموشی بخشی از اقتصاد ملی است.
