راهکارهای سه گانه برای تأمین خوراک فولاد در ایران
به گزارش پایگاه خبری معدن نامه، صفری که شامگاه سه‌شنبه در میزگرد تخصصی اکو‌ایران در سمپوزیوم فولاد کیش با عنوان «چالش های تأمین مواد» سخن می‌گفت، تصریح کرد: متأسفانه به رغم شناسایی و معرفی معادن زیرزمینی طی دهه های گذشته، کشورمان نتوانسته است از این موهبت استفاده کند.
وی تاکید کرد: چرخه مصرف فولاد و تبدیل شدن به قراضه حدود ۳۰ تا ۳۵ سال است و با توجه به رشد تولید و مصرف فولاد در کشور طی ۳۰ سال گذشته، قراضه به مرور در کشور طی سال های آتی افزایش خواهد یافت. لذا افزایش بهره‌گیری از قراضه با تغییر روش های بهره برداری در سال‌های آتی، یکی از راه‌های تأمین کسری خوراک است.
مدیرعامل آهن و فولاد ارفع در ادامه سخنانش، استفاده از ذخایر زیرزمینی بزرگ مقیاس را مورد تأکید قرار داد و اظهار داشت: در شرایطی که کشورمان ذخایر قابل توجه سنگ آهن به صورت زیرزمینی دارد، اما به دلایلی معادن این بخش مورد توجه کارشناسان ما قرار نگرفته است.
به گفته وی، حدود ۱۵ سال از کشف پتانسیل های با ذخیره بالا در استان یزد گذشته، اما به دلایل مختلف از جمله تکمیل اکتشافات، طراحی و تأمین ماشین‌آلات زیرزمینی و ریسک‌های آن، سبب شده این نوع معادن در اولویت بهره‌برداری قرار نگیرند.
صفری به تحولات جهانی در این حوزه اشاره و تاکید کرد: از اواخر قرن هجدهم، معادن زیرزمینی بزرگ مقیاس در دنیا مورد توجه بوده و به بهره‌برداری رسیده‌اند.
وی، نقش ایمیدرو در فعال‌سازی معادن زیرزمینی را برجسته و تعیین‌کننده خواند و گفت: اکنون نیاز است که این سازمان حاکمیتی با توجه به محدوده‌هایی که در اختیار دارد، معادن زیرزمینی را فعال سازد.
حضور در معادن فراسرزمینی
مدیرعامل آهن و فولاد ارفع، حضور در معادن فراسرزمینی را نیاز توسعه فولاد ایران دانست و افزود: کشورهای دوست و همسایه از جمله قزاقستان و ارمنستان دارای معادن سنگ آهن هستند و شرایط مناسبی برای همکاری با شرکت‌های ایرانی دارند.
وی ادامه داد: حتی معادنی در آفریقا وجود دارد که می‌توان با توجه به وجود انگیزه و نیز روابط حسنه، وارد مشارکت با آنان و سرمایه‌گذاری برای تأمین خوراک زنجیره فولاد ایران شد.
صفری در عین حال گفت: وجود قوانین و مقررات شفاف و حمایتی برای سرمایه‌گذاری در معادن خارجی در این حوزه، نقش ویژه‌ای در تأمین مواد اولیه در کشور خواهد داشت.
مدیرعامل شرکت آهن و فولاد ارفع در بخش دیگری از سخنانش به نبود تعریفی مشخص از ماده خام اشاره کرد و گفت: اقتصاد و مزیت‌های هر کشور تعیین می‌کند که کجای زنجیره، بهینه‌ترین حالت برای تولید است. برای مثال، معادنی در برزیل و استرالیا چندین برابر معادن بزرگ ایران، سنگ آهن تولید و در نهایت به چین صادر می‌کنند؛ در شرایطی که این دو کشور جایگاه چندانی در تولید فولاد ندارند.
توسعه نامتوازن زنجیره
وی همچنین گفت: توسعه نامتوازن در زنجیره، همچون توسعه واحدهای آهن اسفنجی و تولید زیر ظرفیت کارخانه‌های فولادسازی، مشکلاتی در تأمین خوراک زنجیره ایجاد کرده است.
به گفته وی، همچنین در برخی موارد، وجود قوانین و دستورالعمل‌های متضاد برای این توسعه بخش، سردرگمی ایجاد کرده است.
تجربه موفق تشکیل کنسرسیوم
صفری در عین حال تشکیل کنسرسیوم‌های معدنی را نمونه موفقی برای توسعه زنجیره معدن و صنایع معدنی ذکر کرد و گفت: کنسرسیوم‌ها در معادنی از جمله مهدی‌آباد در یزد و جانجا در سیستان و بلوچستان، توانسته‌اند تحول قابل توجهی در مناطق کم‌برخوردار ایجاد کنند.
صفری در ادامه درباره موضوع عرضه ارز زنجیره فولاد در تالار دوم بورس گفت: این امر اگرچه در نگاه نخست منافعی برای فولادسازان دارد، اما نیاز به سیاستی است تا بعدها دچار چندگانگی در قیمت‌گذاری نشویم. از این رو، به نظر می‌رسد قیمت‌گذاری نرخ ارز صادراتی بهتر است به صورت شناور تعیین شود.
وی افزود: سال‌هاست که صنعت فولاد از نبود آمار دقیق رنج می‌برد؛ به طوری که برخی همچنان به بیان نرخ سوخت و مواد اولیه ارزان اشاره می‌کنند، در حالی که طی این مدت تولید زنجیره معدن و صنایع معدنی با هزینه‌های بسیار در این بخش‌ها همراه شده است.
صفری همچنین ادامه داد: افزایش چند برابری هزینه برق و گاز، فشار مضاعفی به تولید وارد کرده است.
صفری یادآور شد: نبود قیمت‌گذاری صحیح برای خرید ارز سبب شده صادرات از صرفه اقتصادی خارج شود و تنها واسطه‌ها با استفاده از برخی حفره‌های قانونی بتوانند از این شرایط نفع ببرند.
مدیرعامل آهن و فولاد ارفع اظهار داشت: سود و منافعی که سال‌های دور از فرایند تولید مواد معدنی و صنایع معدنی به دست آمده بود، در حوزه‌های زیرساخت سرمایه‌گذاری شده است.
صفری توسعه بی‌ضابطه را مورد اشاره قرار داد و گفت: برای طرح های غیراقتصادی، نیاز به نهادی داریم که آن‌ها را بازبینی و مثلاً پروژه‌های زیر ۲۰ درصد را تعیین تکلیف کند.
مدیرعامل آهن و فولاد ارفع تاکید کرد: این مجموعه اقدامات می‌تواند بخشی از چالش تأمین مواد اولیه را مدیریت کند و مانع از بروز بحران در آینده شود.
