زمزم ۳ فولاد خوزستان با وجود آسیب ۶۰ درصدی دوباره جان گرفت
به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، گاهی یک واحد صنعتی آن‌قدر آسیب می‌بیند که دیگر صحبت از تعمیر نیست؛ باید بخشی از آن را دوباره ساخت. زمزم ۳ یکی از همین روایت‌هاست؛ واحدی که در جریان حملات حدود آسیب زیادی دید، اما خیلی زود در صف نخست بازسازی قرار گرفت.
برای درک اهمیت زمزم ۳ باید یک قدم به عقب برگردیم. در واحد احیا، گندله سنگ‌آهن وارد فرآیندی می‌شود که طی آن اکسیژن از سنگ‌آهن جدا شده و محصولی به نام آهن اسفنجی تولید می‌شود. این محصول بعداً خوراک فولادسازی است.
بنابراین زمزم ۳، یکی از حلقه‌های اصلی زنجیره‌ای است که در نهایت به تولید فولاد و شمش منتهی می‌شود.
شدت آسیب زمزم ۳ حدود ۶۰ درصد بود.
با چنین خسارتی، نمی‌توان با چند تعمیر محدود، واحد را به مدار بازگرداند. باید سازه‌ها و تجهیزات آسیب‌دیده ارزیابی شوند، بخش‌های ناایمن برداشته شوند و سپس بازسازی مرحله‌به‌مرحله پیش برود.
اما نکته مهم این بود که بازسازی زمزم ۳ منتظر نماند تا تمام کارخانه بازسازی شود. در برنامه فازبندی، زمزم ۳ همراه با کوره‌های ۲ تا ۵ در نخستین فاز قرار گرفت.
این انتخاب، یک منطق روشن داشت: ظرفیت تولید باید از جایی دوباره آغاز می‌شد.
فرآیند بازسازی، بدنه کوره زمزم ۳ بازسازی شد و ساخت لاین‌باسل و بازسازی و نصب سه شافت کلوخه‌شکن به همراه متعلقات آن نیز در دستور کار قرار گرفت. شاید این اصطلاحات برای مخاطب عمومی فنی به نظر برسند، اما معنای ساده آنها این است که بخش‌هایی از قلب فرآیند که در اثر حمله آسیب دیده بودند، باید دوباره ساخته، نصب، آزمایش و آماده بهره‌برداری می‌شدند.
این کار، یک پروژه تک‌تخصصی نبود. سازه، مکانیک، برق، ابزار دقیق،
جوشکاری، نسوز، بهره‌برداری و نگهداری و تعمیرات باید در کنار هم قرار می‌گرفتند. آماده بودن یک بخش، بدون آماده بودن بخش دیگر، برای راه‌اندازی کافی نبود.
به همین دلیل، سرعت بازسازی فقط به سرعت کار یک واحد وابسته نبود؛ به هماهنگی میان همه واحدها وابسته بود.
از سوی دیگر، هدف صرفاً بازگرداندن زمزم ۳ به وضعیت پیش از حادثه نبود. مقاوم‌سازی نیز در کنار بازسازی دنبال شد و نصب حدود ۳۰ هزار مترمربع ورق‌های سینوسی سقف و دیواره‌ها در سایت‌های آسیب‌دیده در برنامه قرار گرفت.
این رویکرد اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بازسازی واقعی نباید فقط خرابی را ترمیم کند. حادثه باید نقاط ضعف را نشان دهد و بازسازی باید فرصتی برای مقاوم‌تر کردن مجموعه باشد.
زمزم ۳ از همین منظر، داستان تبدیل یک بحران به یک پروژه مهندسی بزرگ است.
واحدی که آسیب دیده بود، دوباره ساخته شد؛ اما ارزش کار فقط در بازگشت یک تجهیز خلاصه نمی‌شود. با بازگشت زمزم ۳، یک حلقه از زنجیره تولید آهن اسفنجی دوباره فعال می‌شود و این یعنی یک گام دیگر برای تأمین خوراک فولادسازی و حرکت دوباره زنجیره تولید.
زمزم ۳ نشان داد که بازسازی همیشه به معنای بازگشت به گذشته نیست؛ گاهی یعنی ساختن دوباره، مقاوم‌تر و آماده‌تر برای آینده. شاید بهترین تعبیر برای این واحد همین باشد: زمزم ۳ زخمی شد، اما زخم آن پایان داستان نبود؛ آغاز یک عملیات بزرگ برای دوباره ساختن بود.
