فولاد ایران در دوراهی ارز/ هزینه بالا رفت، تقاضا جا ماند
به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه»، بازار فولاد ایران در حالی وارد شهریور می‌شود که سمت هزینه‌ها سیگنال افزایشی می‌دهد. قیمت گاز از حدود ۱۲۰ هزار ریال به حدود ۱۵۹ هزار و ۴۱۰ ریال به ازای هر مترمکعب رسیده و نرخ برق پایدار برای برخی واحدها نیز تا ۱۹ هزار تومان افزایش یافته است. بنابراین حتی با بهبود عرضه برق و کاهش قطعی‌ها در شهریور، هزینه تمام‌شده تولید همچنان بالاتر خواهد بود.
در سمت حمل‌ونقل نیز هفته گذشته اعتصاب رانندگان در برخی واحدها بر بازار اثر گذاشت؛ مشکلی که انتظار می‌رود با افزایش کرایه حمل در این هفته تا حدی برطرف شود. از سوی دیگر، با بازگشایی مرزها از شروع هفته جاری، انتظار می‌رود صادرات افزایش پیدا کند و فعالان حوزه خودرو نیز در این بخش حضور پررنگ‌تری داشته باشند. مجموع این عوامل، از افزایش هزینه و تحرک بیشتر سمت صادرات حکایت دارد.
اما در مرکز این معادله همچنان نرخ ارز ایستاده است. صحبت‌های اخیر عبدالناصر همتی، رئیس بانک مرکزی، بازار ارز را تحریک کرده است و فعالان بازار منتظرند جهت قیمت در روز دوشنبه پس از اعلام برنامه تحریمی جدید آمریکا، مشخص‌تر شود. اگر نرخ ارز در سطوح بالاتر تثبیت شود، افزایش هزینه‌های تولید و انتظارات تورمی می‌تواند قیمت محصولات فولادی را نیز تحت فشار صعودی قرار دهد. با این حال، همه محصولات الزاماً با یک سرعت حرکت نخواهند کرد.
میلگرد در این میان داستان متفاوتی دارد. اگرچه هزینه تولید و نرخ ارز می‌تواند میلگرد را به سمت بالا هل دهد، اما حجم بالای موجودی انبارها مانع مهمی در برابر جهش سریع قیمت است. بخشی از این موجودی نیز در اختیار شرکت‌های وابسته به بانک‌هاست که با اعتبار اسنادی شش‌ماهه خریداری شده و سررسید آنها در پاییز و زمستان خواهد بود؛ بنابراین عرضه این موجودی می‌تواند اجازه ندهد بازار میلگرد به‌سرعت با افزایش هزینه‌ها همراه شود.
ورق نیز شرایط ساده‌ای ندارد. این محصول بیش از آن که صرفاً از هزینه تولید اثر بگیرد، به تقاضای صنایع پایین‌دستی، بودجه‌های عمرانی و ساخت‌وساز وابسته است. در شرایطی که رشد اقتصادی منفی است، چشم‌انداز تقاضای ورق همچنان چندان امیدوارکننده نیست و نمی‌توان انتظار داشت افزایش هزینه‌ها به‌سرعت در قیمت فروش منعکس شود.
در مقابل، شمش و تا حدی اسلب که قابلیت صادرات بیشتری دارند، می‌توانند در صورت رشد نرخ ارز و بهبود شرایط صادراتی، زودتر از محصولات نهایی واکنش نشان دهند. بازگشایی مرزها و افزایش فعالیت صادراتی می‌تواند برای این بخش یک امتیاز باشد.
با این حال، انباشت موجودی، رکود ساخت‌وساز و ادامه فروش‌های مطالباتی در بورس، همچنان سه مانع جدی برای بهبود سریع بازار محصولات نهایی هستند. بنابراین احتمال رشد قیمت در بازار فولاد وجود دارد، اما این رشد لزوماً به معنی رونق واقعی بازار نیست؛ ممکن است بخش مهمی از آن صرفاً انعکاس افزایش هزینه تولید و نرخ ارز باشد.
در نهایت، تمام این معادلات یک متغیر مشترک دارند: ارز. اگر نرخ ارز تغییر محسوسی داشته باشد، می‌تواند تمام برآوردهای فعلی بازار را به‌سرعت جابه‌جا کند. فعلاً کفه عوامل افزایشی سنگین‌تر شده است، اما برای میلگرد و ورق هنوز تقاضای واقعی و تخلیه موجودی، حلقه مفقوده مسیر صعود است.
