به گزارش پایگاه خبری «معدن نامه» با اتمام ذخایر محدود باقی‌مانده در انبارها، نه تنها استخراج مواد خام متوقف می‌شود، بلکه کل زنجیره ارزش از معدن تا صنایع پایین‌دستی و واحدهای تولید محصول نهایی نیز فلج خواهند شد. در حال حاضر این بحران با معضلاتی چون اختلال در تأمین سوخت و سهمیه‌بندی گازوئیل برای ماشین‌آلات سنگین و همچنین محدودیت دسترسی به گاز همراه شده است.
همچنین تناقض آشکاری میان آمارهای رسمی و واقعیت‌های میدانی در حوزه تجهیزات وجود دارد؛ در حالی که آمارهای رسمی از وجود تولیدکنندگان داخلی ماشین‌آلات خبر می‌دهند، واقعیت نشان از کمبود شدید قطعات و تجهیزات اصلی دارد.
یک واحد معدنی متوسط با ۱۰۰ تا ۱۵۰ دستگاه ماشین‌آلات، اکنون در تأمین ساده‌ترین قطعات مصرفی ناتوان است و این اطلاعات نادرست، باعث شده سیاست‌گذاری‌ها به جای حل مشکل، بر دشواری‌های بخش خصوصی بیفزاید.
علاوه بر چالش‌های داخلی، نبود قطعیت در مسیرهای لجستیک و صادرات نیز فشار مضاعفی بر این بخش وارد کرده است. ابهامات موجود در مسیرهای دریایی و گلوگاه‌های راهبردی نظیر تنگه هرمز، در کنار عدم بهره‌برداری کامل از ظرفیت‌های جایگزین مانند بندر چابهار، صادرکنندگان فلزات و کنسانتره را با بحران برنامه‌ریزی مواجه کرده است.
در مجموع، عبور از این شرایط بحرانی نیازمند بازنگری فوری در سیاست‌های تنبیهی، بهبود بستر کسب‌وکار و فراهم آوردن زیرساخت‌های لازم برای صیانت از اشتغال و استمرار تولید در پهنه‌های معدنی کشور است.
