به گزارش پایگاه خبری معدن نامه، کیوان جعفری طهرانی ، کارشناس بازارهای بین المللی حوزه فولاد، درباره طرح انتقال آب از جنوب کشور اظهار کرد: این روش لزوماً به کاهش مصرف آب در صنایع فولادی منجر نخواهد شد، زیرا صرفاً مشکل کمبود آب واحدهای فولادی را برطرف می‌کند و ابزار کاهش مصرف نیست. طبق استانداردهای بین المللی، قیمت هر متر مکعب آب مورد استفاده در صنایع باید حدود یک دلار باشد؛ رقمی که با نرخ فعلی ارز معادل ۱۱۰ تا ۱۱۵ هزار تومان است و بنابراین قیمت استاندارد آب صنعتی در ایران نباید بیش از حدود این عدد باشد.
وی افزود: مشخص نیست که هزینه واقعی انتقال آب برای صنایع فولادی چقدر تمام می‌شود و این پرسشی است که فولادسازان باید شفاف به آن پاسخ دهند. هرچه مسیر انتقال آب طولانی‌تر باشد، قیمت تمام‌شده بالاتر می‌رود و همین مسئله می‌تواند پروژه‌های انتقال آب به نقاط دوردستی مانند سنگان را با چالش جدی مواجه کند. وی تأکید کرد: با توجه به فاصله زیاد برخی نواحی، قیمت نهایی آب احتمالاً بالا خواهد بود و صنایع ناچارند برای کاهش هزینه‌ها به فکر صرفه‌جویی واقعی باشند.
جعفری طهرانی در بخش دیگری از سخنان خود درباره الزامات حرکت به سمت فولاد سبز تصریح کرد: برای اینکه یک زنجیره فولاد به‌عنوان «سبز» شناخته شود باید تمام مراحل زنجیره سبز و قابل ردیابی باشد، اما فعالیت معدنکاری در ایران هنوز با استانداردهای سبز فاصله زیادی دارد؛ چراکه ماشین آلات برقی در این بخش ورود نکرده اند و بهره‌برداری‌ها عمدتاً با ماشین‌های سوخت فسیلی صورت می‌گیرد.
وی گفت: در بخش فولادسازی، حرکت‌های قابل‌توجهی برای کاهش آلودگی آغاز شده و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر می‌تواند نقش مهمی در این مسیر داشته باشد. به گفته او، احداث نیروگاه های خورشیدی توسط شرکت‌های بزرگ فولادی مانند فولاد مبارکه در حال انجام است و این روند مشابه تحولاتی است که در کشورهای حاشیه خلیج فارس، به‌ویژه عمان، امارات متحده عربی و عربستان سعودی جریان دارد. این سه کشور، خصوصاً عربستان و امارات، سرمایه گذاری های گسترده‌ای در توسعه نیروگاه های خورشیدی انجام داده‌اند و به‌سرعت در مسیر تولید فولاد سبز پیش می‌روند.
این کارشناس فولاد با بیان اینکه اساس ماجرا به همان مسئله قیمت تمام شده بازمی‌گردد، اظهار کرد: باید به‌صورت دقیق اعلام شود که هر متر مکعب آب انتقالی چه قیمتی برای صنایع دارد. اگر هزینه انتقال بالاتر از نرخ جهانی باشد، فولاد تولیدشده عملاً امکان رقابت در بازارهای جهانی را از دست می‌دهد.
جعفری طهرانی ادامه داد: هم‌اکنون بسیاری از فولادهای ساده‌ای که ایران قصد صادرات آنها را دارد، به دلیل قیمت تمام‌شده بالا توان رقابت ندارند و کشور مجبور است آنها را با قیمتی کمتر از نرخ واقعی عرضه کند؛ موضوعی که فارغ از تحریم‌ها، به ساختار هزینه‌ای صنعت فولاد مربوط می‌شود. نیروی انسانی مازاد در برخی واحدهای قدیمی، هزینه تأمین مواد اولیه مانند سنگ آهن، و همچنین هزینه تأمین انرژی یعنی برق، گاز و همچنین آب، همگی قیمت تمام شده فولاد را به‌طور جدی افزایش می‌دهند.
وی اظهار کرد: این پروژه تنها زمانی توجیه اقتصادی دارد که قیمت آب از نرخ استاندارد جهانی—یعنی حدود یک دلار برای هر متر مکعب—فراتر نرود و حتی بهتر است پایین‌تر از این نرخ باشد.
وبسایت شخصی کیوان جعفری طهرانی
