امیر حسین کاوه

به شهادت همه فعالان و کارخانجات  تولید کننده  و مصرف کننده فولاد در بخش خصوصی، چندین سال است که  همه از سنگ تا رنگ نسبت به عدم توازن زنجیره فولاد اعتراض دارند و بر این اساس  پیشنهاد تشکیل "شورای عالی زنجیره فولاد" زیر نظر شخص وزیر صنعت بعنوان مرضی الطرفین؛ داده می شود. اما این به هم ریختگی زنجیره مرتب با گره های کاری کوری مواجهه شده و می شود از موضوع مجوزهای صادراتی گرفته تا عوارض و تعرفه تا موضوع عرضه ها در بورس کالا و دستورات عطف به ماسبقی از حمله درخواست مابه التفاوت خرید وفروش فولاد در مقطعی ان هم از جیب یک بخش خصوصی کوچک به جیب بزرگ دیگری.

 رونق  و پیشبرد امر تولید امروز یک خواست همگانی است. چیزی که هیچ اراده ی مخالفی ندارد و رای صد درصدی و مثبت همه ی خواص و عوام جامعه  را بدنبال خود دارد.

حالا با این همه تایید ؛ پس چرا تولید جان نمی گیرد و بیشترِ  تولید کنندگان ما همچون  یتیم بی پناه آه و ناله می کنند؟

همه معتقدند وقتی اراده ی همگانی بدنبال کاری باشد آن امر با سرعت  و به راحتی به قله ی موفقیت می رسد.

پس چرا این فرضیه به تولید که می رسد؛ وفاقِ بی نتیجه است؟